“We komen pas vooruit als we ook onze eigen verantwoordelijkheid laten zien”

De afspraak staat vroeg. Nog voor de eerste vergadering van de dag zit de bestuurder klaar in een atrium met uitzicht op een bouwput die over drie jaar een woonwijk moet zijn. "Dit is het uitzicht dat ik elke dag nodig heb," zegt de bestuurder. "Anders word je een papieren bestuurder."

Waarom deze richting?

U heeft gekozen voor een strategie waarin tempo belangrijker is dan volledigheid. Waarom?

"Omdat volledigheid het excuus is geworden om niet te beslissen. Elke extra studie kost een half jaar en levert zelden een ander antwoord op. Ik heb liever een besluit dat voor tachtig procent klopt en dat we onderweg bijsturen."

Dat klinkt eenvoudig. Wat is het dilemma?

"Dat je af en toe ongelijk krijgt, en dat iedereen dat ziet. In een publieke rol is dat lastiger dan in een bedrijf. Maar het alternatief is dat er niets gebeurt, en daar krijg je ook de rekening van."

“

Een visie is een document. Een besluit is een handtekening waar je op aangesproken wordt.

Publiek en privaat

Waar botsen publieke en private belangen in uw praktijk het hardst?

"Op het moment van de rekensom. Een ontwikkelaar moet een rendement halen, wij moeten betaalbaarheid en kwaliteit borgen. Dat lijkt tegengesteld, maar het is dezelfde som vanuit twee kanten. Zodra je dat samen op tafel legt, zonder verrassingen achteraf, kom je er bijna altijd uit."

En waar versterken ze elkaar?

"Bij de lange termijn. Een belegger die dertig jaar blijft, wil dezelfde leefbare wijk als wij. Het gaat mis bij partijen die na oplevering vertrekken."

De keuze van morgen

Als u morgen één beslissende keuze mocht maken?

"Dan zou ik de grondposities van de overheid actiever inzetten. Niet verkopen aan de hoogste bieder, maar aan het beste plan. Dat kost op korte termijn geld en levert op lange termijn een stad op waar mensen willen blijven."